Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Grudziądzu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 30 czerwca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Andrzej Antkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. w Grudziądzu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą we W.

przeciwko M. J.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.520,22 zł (osiem tysięcy pięćset dwadzieścia złotych 22/100) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 12 września 2024 r. do dnia zapłaty,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.317 zł (dwa tysiące trzysta siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 135/25

UZASADNIENIE

W pozwie wniesionym dnia 24 stycznia 2025 r. powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. domagał się zasądzenia od pozwanego M. J. kwoty 8 520,22 zł wraz z odsetkami umownymi maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od dnia 12 września 2024 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu z uwzględnieniem opłaty sądowej poniesionej w elektronicznym postępowaniu upominawczym toczącym się pod sygn. akt Nc-e (...), umorzonym postanowieniem z dnia 20 listopada 2024 r., w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 4-5).

W dniu 5 lutego 2025 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu wydał nakaz zapłaty
w postępowaniu upominawczym, w którym uwzględnił powództwo w całości (k. 53).

W dniu 11 marca 2025 r. pozwany wniósł od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw, zaskarżając go w całości. Domagał się zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany przedstawił argumenty za oddaleniem powództwa (k. 60-72).

Pismem z dnia 23 kwietnia 2025 r. powód podtrzymał wszelkie wnioski, twierdzenia i żądania wyrażone w pozwie. W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 79-88v).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 20 lutego 2024 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. (Pożyczkodawca) zawarła z M. J. (Pożyczkobiorcą) umowę pożyczki refinansującej nr (...) za pośrednictwem platformy internetowej pośrednika kredytowego, na podstawie której Pożyczkobiorcy zostały udostępnione środki pieniężne w kwocie 7 595,19 zł na okres 30 dni.

Zgodnie z § 7 na podstawie Ramowej umowy Pożyczki zawartej między tymi samymi stronami Pożyczkodawca dopuszcza udzielenie Pożyczkodawcy Pożyczki Refinansującej. Refinansowanie możliwe jest po uiszczeniu na rachunek bankowy Pośrednika Opłaty za Refinansowanie na rzecz Pożyczkodawcy. Pożyczkę uważa się za udzieloną w momencie dokonania przelewu Kwoty Pożyczki zgodnie z dyspozycją Pożyczkobiorcy.

Pismem z dnia 28 marca 2024 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. wezwała pozwanego do zapłaty wymagalnego zobowiązania w wysokości 7 743,43 zł, w nieprzekraczalnym terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania.

Pismem z dnia 5 kwietnia 2024 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w B. wystosowała wobec pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty wymagalnego zobowiązania w wysokości 7 780,86 zł, w nieprzekraczalnym terminie 3 dni od daty otrzymania wezwania.

Wierzyciel pierwotny dokonał przelewu przysługującej mu wierzytelności wobec pozwanego na rzecz D. (...) z siedzibą w T., a następnie ten fundusz dokonał cesji wierzytelności na rzecz powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W..

W dniu 15 maja 2024 r. D. (...)z siedzibą w T. wezwała pozwanego do zapłaty wymagalnego zobowiązania w wysokości 7 968,01 zł i jednocześnie zawiadomiła o dokonanej cesji wierzytelności.

W dniu 12 września 2024 r. powód wniósł do Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę na jego rzecz od pozwanego kwoty 8 520,22 zł z tytułu zawartej w dniu 20 lutego 2024 r. umowy pożyczki nr (...).

Pismem z dnia 16 września 2024 r. powód wezwał pozwanego do natychmiastowej zapłaty zaległości w spłacie pożyczki w kwocie 8 543,63 zł i jednocześnie zawiadomił o dokonanej cesji wierzytelności.

W dniu 7 października 2024 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Sprzeciw od powyższego orzeczenia wniósł pozwany. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2024 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie, wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty, umorzył postępowanie w całości i orzekł o kosztach postępowania.

Dowody : - ramowa umowa pożyczki z dnia 20.02.2024 r. – k. 26-27v,

- umowa pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 20.02.2024 r. – k. 28-28v,

- umowa cesji wierzytelności Nr 1A/ (...) z załącznikiem – k. 11-12, 13,

- umowa przelewu wierzytelności z dnia 12.08.2024 r. z załącznikami – k. 15-17, 25,

- oświadczenie – k. 19,

- potwierdzenia nadania przesyłek – k. 29-31,

- wezwanie do zapłaty z dnia 28.03.2024 r. – k. 32,

- ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 05.04.2024 r. – k. 33,

- zawiadomienia o cesji wierzytelności i wezwania do zapłaty z dnia 13.05.2024 r. i dnia 15.05.2024 r. – k. 34, 39,

- akta sprawy Nc-e (...) – k. 41-52v,

- wezwanie do zapłaty po przelewie wierzytelności z dnia 16.09.2024 r. – k. 10,

- raport z oceny zdolności kredytowej – k. 38,

- wiadomości e-mail – k. 105-106,

- potwierdzenie realizacji transakcji – k. 104,

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowodu z dokumentów załączonych do akt sprawy. Żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości załączonych dokumentów, zaś sąd nie znalazł powodów, aby odmówić im wiarygodności z urzędu.

Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z tytułu nabycia wierzytelności wobec pozwanego na podstawie dwóch umów cesji. W myśl art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.).

Zgodnie z treścią przepisu art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1497 z późn. zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z ust. 2 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Strona powodowa powoływała się na istnienie zobowiązania wobec pozwanego i na niej spoczywał obowiązek wskazania dowodów dla stwierdzenia tegoż faktu (art. 232 k.p.c.). Nie wymagają dowodu fakty powszechnie znane i fakty znane sądowi z urzędu (art. 228 § 1 i 2 k.p.c.) oraz fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229 k.p.c.). Jeśli natomiast strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd mając na uwadze wyniki całej sprawy, może fakty te uznać za przyznane (art. 230 k.p.c.).

Na potwierdzenie faktu nabycia wierzytelności powód przedstawił dokumenty w postaci umowy cesji wierzytelności Nr 1A/ (...) z dnia 1 maja 2024 r. wraz z ograniczonym o dane dłużników załącznikiem, z którego wynika objęcie przedmiotem umowy także wierzytelności dochodzonej przeciwko pozwanemu w niniejszym postępowaniu, wskazanej w wykazie wierzytelności pod pozycją 107. Z w/w wyciągu załącznika jednoznacznie wynika, że wśród nabytych wierzytelności znajduje się wierzytelność wobec pozwanego wynikająca z umowy pożyczki nr (...). Nadto powód przestawił dokumenty w postaci umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 r., wraz z ograniczonym o dane dłużników załącznikiem nr 3, z którego wynika objęcie przedmiotem umowy także wierzytelności dochodzonej przeciwko pozwanemu w niniejszym postępowaniu, wskazanej w wykazie wierzytelności pod pozycją 875. W wykazie wierzytelności wskazano ponadto imię i nazwisko oraz numer PESEL pozwanego. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999 roku, III CKN 423/98 (OSNCP 2000/5/92) przenoszona wierzytelność musi być odpowiednio oznaczona w umowie przelewu, przy czym wystarczą jakiekolwiek dane pozwalające na ustalenie (skonkretyzowanie) wierzytelności będącej przedmiotem przelewu.

W ocenie Sądu przedłożone wyciągi z załącznika do umowy cesji wierzytelności Nr 1A/ (...) z dnia 1 maja 2024 r. oraz załącznika nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 r., w zupełności wypełniają ten wymóg. Wskazać nadto należy, że w judykaturze akceptowany jest pogląd, że wykazanie określonego faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy może nastąpić nie tylko na podstawie treści całego dokumentu, ale również i na podstawie wyciągu z niego, zwłaszcza w sytuacji, gdy dokument obejmuje znaczną ilość pozycji (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2014 r., V ACz 577/14). Dlatego przedstawienie przez powoda jedynie wyciągu z listy wierzytelności ujawniającego wyłącznie dane pozwanego i przysługującej wobec niego wierzytelności nie pozbawia tego wyciągu mocy dowodowej.

Wraz z pozwem powód przedłożył oświadczenie potwierdzające dokonanie zapłaty ceny zakupu określonej w umowie cesji. Zgodnie z umową przelewu wierzytelności z dnia 12 sierpnia 2024 r. sprzedający zobligowany był do przekazania kupującemu pisemnego oświadczenia o zapłaceniu ceny potwierdzającego dokonanie zapłaty. Strona powodowa przedłożyła takie oświadczenie, które w pełni nawiązuje do przedmiotowej umowy cesji. Oświadczenie to zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania cedenta. W ocenie Sądu dokument ten jest wystarczającym dowodem zapłaty ceny za sprzedaż wierzytelności, w tym wierzytelności wobec pozwanego.

Z powyższych względów zarzut braku legitymacji procesowej po stronie powodowej okazał się chybiony.

W myśl art. 29 ust.1 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej chyba, że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Umowa pożyczki z dnia 20 lutego 2024 r. została zawarta w formie elektronicznej, za pośrednictwem strony internetowej tj. za pośrednictwem środka porozumiewania się na odległość. Zgodnie z art. 5 pkt 13 w/w ustawy umowa pożyczki może być zawarta na odległość tj. bez konieczności obecności obu stron, w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie (art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta).

Ponadto przedmiotowa umowa pożyczki spełnia również definicję usługi świadczonej drogą elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2002 roku o świadczeniu usług drogą elektroniczną (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1513 z późn. zm.), której wykonanie następuje bez jednoczesnej obecności stron, poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania włącznie z kompresją cyfrową i przechowywania danych, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za pomocą sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 12 lipca 2024 roku - Prawo telekomunikacyjne.

Zwrócić należy uwagę, iż ograniczenie art. 29 ust. 1 ustawy o konsumenckim wyłącznie do zwykłej formy pisemnej, rozumianej zgodnie z art. 78 k.c. nie jest właściwe. Należy przyjąć, że wymóg formy pisemnej, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim jest spełniony jeśli strony umowy złożą oświadczenia woli z zachowaniem trwałego nośnika. Również prawo unijne zastrzega dla umowy kredytu alternatywnie zwykłą formę pisemną lub posłużenie się innym trwałym nośnikiem (art. 10 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z 23.04.2008 w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG- Dz.Urz. UE L Nr 133 z 22.05.2008 r ,s. 66 ze zm.).

Biorąc powyższe pod uwagę umowę o kredyt konsumencki można zawrzeć tak w formie pisemnej (z własnoręcznymi podpisami), jak i na innym trwałym nośniku, a więc takim, który umożliwia konsumentowi przechowywanie informacji tak długo, jak jest dla niego konieczne w celu ochrony swoich interesów wynikających ze stosunków łączących go z przedsiębiorcą. Nośnikami są m.in. papier, pamięć USB, płyty CD, DVD, karty pamięci lub dyski twarde komputerów a także poczta elektroniczna. Wydruki umowy z komputera stanowią nośnik informacji, na którym odwzorowano oryginalną treść umowy pożyczki będącej podstawą dochodzonego pozwem roszczenia. Nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią nie wymaga dla swej ważności własnoręcznego podpisu. Wydruki należy uznać za inny środek dowodowy w rozumieniu art. 309 k.p.c. (wyrok SN z dnia 5.11.2008 roku, I CSK 138/08, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13.01.2017 roku, I ACa 2111/15). Wydruk komputerowy stanowi odwzorowanie treści pliku elektronicznego czy też strony internetowej, natomiast rzeczywistym źródłem dowodowym jest odpowiedni zapis elektroniczny. Wydruk ułatwia jedynie zapoznanie się z jego treścią. Strona przedłożyła wygenerowany komputerowo dokument w postaci umowy pożyczki i w ocenie Sądu jest to wystarczający dowód do wykazania zawarcia umowy. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z brzmieniem art. 720 § 2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przekracza kwotę 1.000,00 zł wymaga zachowania formy dokumentowej. Dokumentem zaś, stosownie do treści art. 77 ³ k.c. jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się jej z treścią, nie wymaga on dla swej ważności własnoręcznego podpisu.

Zgodnie z zasadą kontradyktoryjności ciężar dowodu w sądowym postępowaniu cywilnym spoczywa na stronach tego postępowania. To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i to one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik. Pozwany w żaden sposób nie wykazał, by nie doszło do zawarcia umowy pożyczki, a wszelkie zarzuty dotyczące samego zawarcia umowy są bezzasadne, bowiem cała procedura przebiegała za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość, przy czym pozwany nie przedstawił żadnych dowodów na fakt, iż nie zawarł umowy pożyczki. Na tym etapie postępowania w ocenie Sądu to na pozwanym spoczywał już ciężar dowodu (art. 6 k.c.) co do wykazania twierdzeń, z których wywodził skutki prawne. Pozwany jednak ograniczył się jedynie do kwestionowania twierdzeń powoda.

Dowodem jednoznacznie wskazującym fakt zawarcia umowy pożyczki jest potwierdzenie dokonania przez stronę pozwaną przelewu opłaty za refinansowanie w kwocie 859,86 zł. Zgodnie z § 7 ramowej umowy pożyczki Pożyczkodawca dopuszcza udzielenie Pożyczkodawcy Pożyczki Refinansującej. Refinansowanie możliwe jest po uiszczeniu na rachunek bankowy Pośrednika Opłaty za Refinansowanie na rzecz Pożyczkodawcy. Pożyczkę uważa się za udzieloną w momencie dokonania przelewu Kwoty Pożyczki zgodnie z dyspozycją Pożyczkobiorcy.

Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu nie budziła wątpliwości kwestia ponoszenia odpowiedzialności przez pozwanego z tytułu niewywiązania się z umowy pożyczki.

Na mocy art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1497 z późn. zm.) kredytodawcy przed zawarciem umowy o kredyt konsumencki są zobowiązani do dokonania oceny zdolności kredytowej konsumenta. Z art. 9 KredytKonsU nie można wywodzić zatem obowiązku uzależnienia decyzji o przyznaniu kredytu od pozytywnej oceny ryzyka kredytowego. Kredytodawcy przysługuje natomiast prawo (a nie obowiązek) do powiązania decyzji o udzieleniu kredytu z wynikami tej oceny. Wniosek ten nie dotyczy banków, gdyż banki mają obowiązek, a nie prawo uzależnienia decyzji o udzieleniu kredytu od istnienia zdolności kredytowej na podstawie art. 70 PrBank (art. 9 ust. 4 KredytKonsU). Niewątpliwie w niniejszej sprawie pożyczkodawca nie jest instytucją bankową. Niezależnie od powyższego, wierzyciel pierwotny dokonał oceny zdolności kredytowej strony pozwanej (k. 38).

W myśl art. 385 ¹ § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. W niniejszej sprawie pozwany był zobowiązany do uiszczenia opłaty za refinansowanie w kwocie 859,86 zł. Wynagrodzenie zostało sformułowane w sposób jednoznaczny a warunki udzielenia pożyczki i takie uregulowanie nie powinno stanowić zaskoczenia, skoro wynika to wprost z umowy pożyczki.

Nawet przyjmując, że postanowienie umowy, nakładające na pozwanego obowiązek zapłaty prowizji w określonej wysokości, nie zostało z nim uzgodnione indywidualnie, a wynika z wzorca umowy, na co wskazuje specyfika zawierania umów tego rodzaju, to do ustalenia, że postanowienie to nie wiąże pozwanego (jako konsumenta), wymagane jest spełnienie jeszcze dodatkowych przesłanek z 385 ¹ § 1 k.c., a więc tego, że określone postanowienie umowy kształtuje jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to jednak postanowień, określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

W przedmiotowej umowie jednoznacznie sformułowano obowiązek pozwanego do zapłaty prowizji. Nie można przyjąć, że kształtowało to prawa i obowiązki pozwanego w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, wykorzystywało jego niewiedzę, zmierzało do dezinformacji, wywołania błędnego przekonania, zakładało nieusprawiedliwioną dysproporcję świadczeń, rażąco naruszając interesy konsumenta i jako takie, aby spełniało przesłanki abuzywności i było wyłączone z umowy.

W konsekwencji na rzecz powoda zasądzono całą kwotę dochodzoną pozwem wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie według stopy określonej w umowie pożyczki (art. 481 § 1 – 2 ¹ k.c.).

Sąd oddalił wnioski pozwanego o zobowiązanie powoda do złożenia określonych dokumentów i wyjaśnień, zawarte w punktach od 6 do 9 sprzeciwu, albowiem zmierzały one jedynie do przedłużenia postępowania.

O kosztach procesu w punkcie 2 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powód wygrał sprawę w 100 %, ponosząc koszty procesu w łącznej wysokości 2 317,00 zł z tytułu: opłaty sądowej od pozwu w kwocie 500,00 zł (uiszczonej w niniejszym postępowaniu w kwocie 375,00 zł oraz w kwocie 125,00 zł w elektronicznym postępowaniu upominawczym), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego – 17 zł, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 1.800,00 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Finalnie należało zatem zasądzić od pozwanego na rzecz powoda zwrot kwoty 2 317 zł. Sąd na zasadzie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. zasądził od ww. kwoty także odsetki ustawowe za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.