Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Grudziądzu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 listopada 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Andrzej Antkiewicz
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Magdalena Hausman

po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. w Grudziądzu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w P.

przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 10.695,66 zł (dziesięć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt pięć złotych 66/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17.02.2024 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.767,00 zł (cztery tysiące siedemset sześćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

3.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Grudziądzu kwotę 800,00 zł (osiemset złotych 00/100) tytułem zwrotu wydatków na poczet opinii biegłego.

Sygn. akt I C 616/24

UZASADNIENIE

Powódka (...) Sp. z o.o. Sp. k. siedzibą w P., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, domagała się zasądzenia od pozwanego (...)S.A. z siedzibą w W. kwoty 10.695,66 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 17 lutego 2024 roku do dnia zapłaty. Powódka wniosła także o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Argumenty przemawiające za uwzględnieniem powództwa powódka przedstawiła
w uzasadnieniu pozwu /k. 6-9/.

W odpowiedzi na pozew /k. 46-61/ (...) S.A. z siedzibą w W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Argumenty przemawiające za oddaleniem powództwa pozwany przedstawił
w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew /k. 48-61/.

Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 5 stycznia 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki M. (...) o nr rej. (...) należący do K. W. (1).

Sprawca zdarzenia posiadał ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) S.A. w W. (nr polisy: (...)). W wyniku zdarzenia uszkodzony został prawy bok pojazdu marki M. (...).

W dniu 17 stycznia 2024 roku K. W. (1) zgłosił szkodę (...) S.A. w W.. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, decyzją z dnia 7 lutego 2024 roku, (...) S.A. w W. przyznał poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 10.996,79 zł.

W dniu 16 lutego 2024 roku K. W. (1) zawarł z powódką umowę przelewu wierzytelności na podstawie, której odpłatnie zbył na jego rzecz wierzytelność z tytułu odszkodowania przysługującego mu od (...) S.A. w W., za wyjątkiem roszczenia z tytułu holowania, parkingu i najmu pojazdu zastępczego. Kauzą umowy cesji była umowa sprzedaży wierzytelności.

Po nabyciu wierzytelności powód zlecił sporządzenie prywatnej kalkulacji naprawy pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...), według której koszt naprawy miał wynosić 21.692,45 zł.

W dniu 18 marca 2024 roku powódka poinformowała pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W., że Spółka na podstawie zawartej umowy cesji wierzytelności nabyła wierzytelności wynikające z w/w szkody. Jednocześnie wezwała pozwanego do zapłaty kwoty odszkodowania wynikającej z przedłożonej ekspertyzy technicznej (pomniejszonej o dotychczas wypłacone świadczenie) wraz z odpowiednio liczonymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w terminie 7 dni pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.

Poszkodowany K. W. (2) po zdarzeniu z dnia 5 stycznia 2024 roku sprzedał w stanie uszkodzonym samochód M. (...) o nr rej. (...) za cenę 90.000,00 zł.

Niezbędny i celowy koszt naprawy pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...) wynosi 25.003,40 zł przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części zamiennych pochodzących z dystrybucji producenta pojazdu w styczniu 2024 roku (jakość „OE”).

Wartość rynkowa pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...) w stanie nieuszkodzonym na dzień powstania szkody wynosiła 136.200,00 zł, zaś w stanie uszkodzonym wynosiła 111.700,00 zł.

(okoliczności bezsporne;

dowód: decyzja o przyznaniu odszkodowania z 07.02.2024 r. – k. 21-22 akt;

ustalenie wysokości szkody – k. 23 akt;

kosztorys pozwanego z 01.02.2024 r. – k. 24-29 akt;

umowa przelewu (cesji) wierzytelności z 16.02.2024 r. – k. 31 akt;

pełnomocnictwo z 22.09.2023 r. – k. 32 akt;

prywatna kalkulacja naprawy – k. 34-40 akt;

oświadczenie sprawcy kolizji w aktach szkody prowadzonych w formie elektronicznej – płyta CD na k. 63 akt;

zawiadomienie o przelewie wierzytelności i wezwanie do zapłaty z 18.03.2024 r. w aktach szkody prowadzonych w formie elektronicznej – płyta CD na k. 63 akt;

dokumenty i zdjęcia w aktach szkody prowadzonych w formie elektronicznej – płyta CD na k. 63 akt;

zeznania świadka K. W. (1) – k. 72-73 akt;

umowa kupna-sprzedaży pojazdu z 05.05.2024 r. – k. 107 akt;

opinia biegłego P. L. - k. 108-120, 150-167, 197-199 akt)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów i zdjęć zgromadzonych w aktach sprawy i aktach szkody, zeznania świadka K. W. (1), a także na podstawie opinii biegłego P. L..

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty i zdjęcia zgromadzone w toku postępowania, gdyż ich prawdziwość nie budziła wątpliwości.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka K. W. (1), gdyż były one jasne, logiczne i konsekwentne oraz znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym opinii biegłego. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw, aby zeznaniom świadka nie dać wiary.

Sąd w całości podzielił zarówno opinię biegłego P. L. /k. 108-120/, jak i opinię uzupełniającą /k. 150-167, 197-199/ gdyż są one rzetelne, jasne, kategoryczne oraz niesprzeczne. Opinie zostały wydane po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego, a swoje wnioski biegły logicznie i przekonująco uzasadnił. Opinie sporządzone zostały przy tym przez biegłego będącego osobą obcą dla stron, a ponadto posiadającą wysokie kwalifikacje zawodowe.

Przechodząc do rozważań prawnych w pierwszej kolejności należy zauważyć,
że w niniejszej sprawie odpowiedzialność pozwanego za skutki zdarzenia z dnia 5 stycznia 2024 roku co do zasady była bezsporna. Pozwany przyznał bowiem, że w dniu zdarzenia (...) S.A. w W. udzielał sprawcy szkody ochrony ubezpieczeniowej. Nie ma też wątpliwości, że po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego (...) S.A. w W. dobrowolnie wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 10.996,79 zł, uznając tym samym swoją odpowiedzialność. Pozwany uznał odpowiedzialność (...) S.A. w W.. Sporna między stronami była natomiast ważność umowy cesji oraz to, czy wypłacona przez pozwanego kwota pozwalała na przywrócenie stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu.

Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z tytułu umowy cesji wierzytelności. W myśl art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 § 2 k.c.). Warunkiem skutecznego zawarcia umowy cesji nie jest zapłata ceny w wykonaniu tej umowy (por. np. wyrok SN z dnia 5 stycznia 2005 r., II CK 343/04, LEX nr 146318). Umowa cesji może być także zawarta pod tytułem darmym (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2012 r., I FSK 865/12, LEX nr 1218343; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2013 r., VI ACa 398/13, LEX nr 1544537). Wprawdzie ważność samoistnej umowy przelewu zależy od istnienia ważnego zobowiązania do zawarcia tej umowy, to jednak Kodeks cywilny nie wprowadził wymogu wskazywania w umowie przeniesienia wierzytelności zobowiązania, w wykonaniu którego dochodzi do przelewu, co oznacza mimo materialnej kauzalności formalnie oderwany charakter samoistnej umowy przelewu. Cedent i cesjonariusz w ramach łączącego ich stosunku prawnego zobowiązani są uzgodnić kauzę w sposób wyraźny bądź dorozumiany, ale nie muszą jej ujawniać na zewnątrz, zwłaszcza dłużnikowi (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2016 r., IV CSK 403/15). Wystarczy, że cedent i cesjonariusz choćby per facta concludentia porozumieją się co do kauzy dokonanego przelewu (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 10 grudnia 2015 r., VIII Ga 219/15). W sprawie
o spełnienie świadczenia z tytułu wierzytelności objętej przelewem to na dłużniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie nieistnienia kauzy (art. 6 k.c.).

W niniejszej sprawie powód przedłożył umowę z dnia 16 lutego 2024 roku,
w której wyraźnie wskazano, że kauzą umowy cesji jest umowa sprzedaży wierzytelności. Świadek K. W. (1) przyznał na rozprawie, że sprzedał swoją wierzytelność /k. 72v/. Istnienie kauzy dokonanego przelewu wierzytelności nie może więc budzić żadnych wątpliwości. W ocenie Sądu pozwany nie wykazał też, aby umowa cesji z dnia 16 lutego 2024 roku była nieważna na podstawie art. 58 k.c. w zw. z art. 361 k.c. i 363 k.c.

Tym samym, zdaniem Sądu, kwestionowanie przez pozwanego legitymacji procesowej i czynnej powoda nie było uzasadnione i zmierzało wyłącznie do przedłużenia postępowania.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.)
z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta przy tym odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu (art. 35). W myśl art. 36 ust. 1 tej ustawy odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym OC ma zatem zastosowanie zasada pełnego odszkodowania wyrażona w art. 361 § 2 k.c., a ubezpieczyciel z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej wypłaca poszkodowanemu świadczenie pieniężne w granicach odpowiedzialności sprawczej posiadacza lub kierowcy pojazdu mechanicznego (art. 822 § 1 k.c.). Suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń nie może być jednak wyższa od poniesionej szkody (art. 824 § 1 k.c.). Ponadto zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.

Jak wskazał Sąd Najwyższy w razie naprawienia pojazdu we własnym zakresie, uprawniony nie może żądać zapłaty odszkodowania obliczonego metodą kosztorysową, tzn. stanowiącego równowartość kosztów restytucji, czyli hipotetycznych koszów naprawy tego pojazdu (vide: wyrok SN z 8 grudnia 2022 r., II CSKP 726/22, OSNC 2023, nr 6, poz. 62). Żądanie zapłaty kosztów nieprzeprowadzonej restytucji nie może być uwzględnione, jeśli przywrócenie stanu poprzedniego nie jest możliwe. W takich bowiem przypadkach zgodnie z art. 363 § 1 zd. 2 k.c. roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu rozumianego jako rekompensata pieniężna obliczana metodą dyferencyjną. Mowa tu w szczególności o dwóch sytuacjach: zbycia uszkodzonego pojazdu, wykluczającego dokonanie jego naprawy przez poszkodowanego, albo samodzielnego naprawienia samochodu, które - wobec dokonania rzeczywistej naprawy pojazdu - nie pozwala na obliczenie odszkodowania w sposób kosztorysowy jako hipotetycznych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego, a z pominięciem kosztów rzeczywiście poniesionych (zob. wyrok SN z 10 czerwca 2021 r., IV CNPP 1/21, i przywołane tam orzecznictwo). Także Sąd Okręgowy w Toruniu zwrócił uwagę, że w sytuacji, gdy poszkodowany wskazuje na konkretne poniesione przez siebie koszty naprawy pojazdu i przywrócenia samochodu po szkodzie do stanu poprzedniego, nie zachodzi konieczność szacowania hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu. Skoro poszkodowany wskazuje na wysokość kosztów, które poniósł celem doprowadzenia pojazdu do stanu sprzed szkody i otrzymana od ubezpieczyciela kwota była do tego wystarczająca, to taki uszczerbek w jego mieniu podlega wyrównaniu. Celem odszkodowania jest bowiem wyrównanie uszczerbku w majątku poszkodowanego. Okoliczności faktyczne dotyczące rozmiaru tego uszczerbku są zaś najlepiej znane poszkodowanemu (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z 9.01.2023 r., sygn. akt VIII Ca 1006/22).

Zgodnie zaś z uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2024 r., III CZP 142/22, jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu lub zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać tym kosztom, chyba że w danych okolicznościach są one oczywiście nieuzasadnione; w takiej sytuacji wysokość odszkodowania nie zależy od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Jeżeli poszkodowany nie poniósł jeszcze kosztów naprawy pojazdu ani nie zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać przeciętnym kosztom naprawy na lokalnym rynku, z uwzględnieniem możliwych do uzyskania przez poszkodowanego ulg i rabatów, chyba że skorzystaniu z tych ulg i rabatów sprzeciwia się jego uzasadniony interes.

W niniejszej sprawie świadek K. W. (2) zeznał, iż sprzedał samochód M. (...) o nr rej. (...) za cenę 90.000,00 zł, o czym świadczy umowa kupna-sprzedaży zawarta w dniu 5 maja 2024 roku /k. 107/. Wiarygodność zeznań świadka nie została zakwestionowana przez strony i nie budziła ona również wątpliwości Sądu.

Celem ustalenia kosztów przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu mechaniki motoryzacyjnej. Biegły w sporządzonej opinii stwierdził, że wysokość niezbędnych kosztów naprawy pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...) wynosi 25.003,40 zł przy zastosowaniu nowych, oryginalnych części zamiennych pochodzących z dystrybucji producenta pojazdu w styczniu 2024 roku (jakość „OE”). Uwzględniając kwotę 10.996,79 zł wypłaconą przez (...) S.A. w W. przed procesem, do pokrycia pełnej szkody brakowało zatem kwoty 14.006,61 zł (25.003,40 zł – 10.996,79 zł). Powódka dochodziła jednak w niniejszej sprawie jedynie kwoty 10.695,66 zł. Skoro po wypadku poszkodowany sprzedał pojazd w stanie nieuszkodzonym, odszkodowanie w niniejszej sprawie powinno odpowiadać różnicy między wartością pojazdu przed szkodą i wartością pozostałości. Kwota żądana pozwem mieści się w tej różnicy – po odliczeniu kwoty zapłaconej przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym, dlatego na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa materialnego Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 10.695,66 zł wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 lutego 2024 roku do dnia zapłaty.

O odsetkach za opóźnienie orzeczono na podstawie na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.). Poszkodowany zgłosił szkodę pozwanemu w dniu 17 stycznia 2024 roku, a zatem pozwany pozostawał w opóźnieniu dopiero od dnia 17 lutego 2024 roku.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie III. wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powódka wygrała sprawę w całości ponosząc koszty w kwocie 4.767,00 zł, na które złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 750,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, koszty zastępstwa procesowego powódki w kwocie 3.600,00 zł (§ 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), oraz wynagrodzenie biegłego w kwocie 400,00 zł.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Na podstawie art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.) Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Grudziądzu kwotę 800,00 zł tytułem zwrotu wydatków na poczet opinii biegłego poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Grudziądzu.