Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Grudziądzu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Andrzej Antkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2025 r. w Grudziądzu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. W.

przeciwko R. (...) w G.

o zapłatę

1.  odrzuca pozew w części dotyczącej żądania zasądzenia kwoty 10 372,40 zł (dziesięć tysięcy trzysta siedemdziesiąt dwa złote 40/100) wraz z odsetkami:

- ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym liczonymi od kwoty 9 612,00 (dziewięć tysięcy sześćset dwanaście złotych 00/100) od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty;

- ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 760,40 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych 40/100) od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 5 014,21 zł (pięć tysięcy czternaście złotych 21/100) wraz z odsetkami:

- ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym liczonymi od kwoty 4 806,00 zł (cztery tysiące osiemset sześć złotych 00/100) od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty;

- ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 208,21 zł (dwieście osiem złotych 21/100) od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty;

3.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 170,92 zł (sto siedemdziesiąt złotych 92/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty;

4.  oddala powództwo w pozostałej części;

5.  zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 895,66 zł (osiemset dziewięćdziesiąt pięć złotych 66/100) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 625/25

UZASADNIENIE

wyroku

Powódka A. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą (...) A. W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika pozwem skierowanym przeciwko R. (...) w G. wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 15 687,91 zł wraz z: odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym od kwoty 14 418,00 zł od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 968,61 zł od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 301,30 zł od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty. Jednocześnie wniosła o zwrot kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powódka przedstawiła podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 4-10).

W odpowiedzi na pozew pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi pozwany przedstawił argumenty za oddaleniem powództwa (k. 55-56).

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 23 sierpnia 2023 roku A. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą N. A. W. (dalej: (...)) oraz R. w G. (dalej: (...)) zawarli umowę nr (...), której przedmiotem była dostawa asortymentu jednorazowego użytku i implantów dla O. (...) w rodzaju i w ilościach podanych w formularzu cenowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. Na czas realizacji umowy Wykonawca zobowiązał się zapewnić w siedzibie Zamawiającego bezpłatny depozyt towarów, zwany w dalszej części umowy „komisem”. Na warunkach określonych w umowie Wykonawca zobowiązał się dostarczać towary do Zamawiającego w formie uzupełnienia komisu oraz przenieść na Zamawiającego własność towarów z chwilą ich pobrania przez Zamawiającego z komisu, a Zamawiający zobowiązał się odebrać towar i zapłacić umówioną cenę (wynagrodzenie) za towar pobrany z komisu. Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy.

Stosownie do § 5 ust. 5 rozliczenie za towar pobrany przez Zamawiającego z komisu miało następować w oparciu o fakturę VAT za miesięczny okres rozliczeniowy, wystawionej w oparciu o sporządzone przez Wykonawcę i przesłane do Zamawiającego (na podstawie otrzymanych od Zamawiającego protokołów zużycia) dokumenty WZ, określające ilość towaru oraz ceny jednostkowe określone w formularzu cenowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy, płatnej przelewem na rachunek bankowy Wykonawcy z terminem płatności 60 dni licząc od daty doręczenia Zamawiającemu prawidłowo wystawionej faktury VAT. Faktura VAT winna być wystawiona przez Wykonawcę po ostatnim pobraniu przez Zamawiającego towaru z komisu w danym miesiącu, nie wcześniej niż ostatniego dnia danego miesiąca kalendarzowego, lecz nie później niż 7 dnia kolejnego miesiąca. Faktury oraz inne dokumenty stanowiące podstawę ich wystawienia muszą zawierać termin ważności i numer serii dostarczonego towaru.

Przekazanie faktury miało nastąpić w formie papierowej lub elektronicznej zgodnie z ustawą z dnia 9 listopada 2018 roku o elektronicznym fakturowaniu w zamówieniach publicznych, koncesjach na roboty budowlane oraz partnerstwie publiczno-prywatnym albo w formie elektronicznej na podstawie art. 106n ustawy o podatku od towarów i usług.

Dowód: umowa z dnia 23 sierpnia 2023 r. o nr Z/269/23 wraz z załącznikiem – k. 19-37

W dniu 31 lipca 2024 roku powódka wystawiła na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 9 612,00 zł, płatną w terminie do dnia 30 września 2024 roku. Podstawą wystawienia faktury była dostawa towarów. Faktura została doręczona pozwanemu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 31 lipca 2024 roku.

Dowód: faktura VAT nr (...) – k. 38, karta zużytego implantu – k. 39, dokument wydania nr MW (...) – k. 40, wiadomość e-mail – k. 41

W dniu 31 października 2024 roku powódka wystawiła na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) na kwotę 4 806,00 zł, płatną w terminie do dnia 30 grudnia 2024 roku. Podstawą wystawienia faktury była dostawa towarów. Faktura została doręczona pozwanemu za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 4 listopada 2024 roku.

Dowód: faktura VAT nr (...) – k. 42, karta zużytego implantu – k. 43, dokument wydania nr MW (...) – k. 44, wiadomość e-mail – k. 45

Pismem z dnia 21 marca 2025 roku powódka wezwała pozwanego do uregulowania należności wynikających z faktur VAT na łączną kwotę 14 418,00 zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi na dzień zapłaty. Jednocześnie powołując się na art. 10 § 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wezwała pozwanego do zapłaty kwoty w wysokości 301,30 zł. Pozwany był zobowiązany do uregulowania w/w należności w terminie 5 dni od dnia doręczenia pisma.

Dowód: wezwanie do zapłaty wraz z załącznikami – k. 46-48, potwierdzenie nadania i doręczenia – k. 49

Sąd zważył, co następuje:

Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowodu z dokumentów załączonych do akt sprawy. Żadna ze stron nie kwestionowała prawdziwości załączonych dokumentów, zaś sąd nie znalazł powodów, aby odmówić im wiarygodności z urzędu.

Zauważyć należy, iż zasadny był podniesiony przez pozwanego w odpowiedzi na pozew zarzut, że sprawa w części o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami, tj. o zapłatę kwoty 9.612 zł wraz z odsetkami, zarówno skapitalizowanymi na dzień 29 kwietnia 2025 r. jak i nieskapitalizowanymi, liczonymi od tego dnia, została już prawomocnie osądzona wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 1 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt I C 1720/24. W sprawie tej powódka A. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą N. A. W. domagała się zasądzenia na jej rzecz od pozwanego R. (...) w G. kwoty 9 738,73 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwoty 9 612,00 zł od dnia 4 listopada 2024 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 126,73 zł od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. W niniejszej sprawie powódka ponownie domagałą się zasądzenia na jej rzecz od pozwanego kwoty 9 612,00 zł z odsetkami, pomimo tego, iż powództwo w tej części zostało już prawomocnie osądzone.

W myśl art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. sąd odrzuci pozew, jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Wobec powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie oraz w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 1 kwietnia 2025 roku o sygn. akt (...) występuje tożsamość zarówno stron, jak i przedmiotu postępowania. Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. odrzucił pozew co do kwoty 10 372,40 zł, na które składały się: 9.612 zł z faktury nr (...) i skapitalizowane odsetki od tej kwoty na dzień 28 kwietnia 2025 r. (dzień poprzedzający wniesienie pozwu) – 760.40 zł, wraz z dalszymi odsetkami: ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym liczonymi od kwoty 9 612,00 zł od dnia 29 kwietnia 2025 roku oraz ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 760,40 zł od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty, o czym postanowiono w punkcie 1. sentencji wyroku.

W dalszej kolejności należy wskazać, iż okolicznością niesporną było to, że w powódka oraz pozwany zawarli w dniu 23 sierpnia 2023 roku umowę o numerze (...), której przedmiotem była dostawa asortymentu jednorazowego użytku i implantów dla O. (...).

Zgodnie z art. 605 k.c. przez umowę dostawy dostawca zobowiązuje się
do wytworzenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku oraz do ich dostarczania częściami albo periodycznie, a odbiorca zobowiązuje się do odebrania tych rzeczy i do zapłacenia ceny,
zaś zgodnie z art. 612 k.c. w przedmiotach nieuregulowanych przepisami niniejszego tytułu,
do praw i obowiązków dostawcy i odbiorcy stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.

Powódka przedłożyła umowę o współpracę, z której wynikał jej obowiązek sukcesywnej dostawy asortymentu jednorazowego użytku i implantów dla O. (...), a także dalsze szczegóły związane z realizacją umowy. Powódka wykazała, że spełniła świadczenie na rzecz pozwanego przedkładając dokumenty zawierające fakturę VAT nr (...), kartę zużytego implantu, dokument wydania nr MW (...) potwierdzający wydanie towaru z magazynu powódki oraz wiadomość e-mail z dnia 4 listopada 2024 roku potwierdzającą przesłanie faktury VAT nr (...). Na podstawie wykonanych dostaw powódka uprawniona była do wystawienia poszczególnych faktur objętych pozwem.

Pozwany w zamian zobowiązany był do uiszczenia na rzecz powódki wynagrodzenia zgodnie z w/w umową, na rachunek bankowy powódki wskazany w fakturze, w terminie 60 dni od dnia otrzymania faktury. Pozwany nie zgłosił zastrzeżeń do wystawionej faktury, jak również nie spłacił należności w terminie wynikającym z zaaprobowanej przez siebie faktury.

W myśl art. 230 k.p.c., gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać ze przyznane. W myśl art. 210 § 2 k.p.c. każda ze stron jest obowiązana do złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Strona przy tym jest obowiązana wyszczególnić fakty, którym zaprzecza. Pozwany w niniejszej sprawie nie odniósł się do poszczególnych twierdzeń i faktów podniesionych przez powódkę, ograniczając się jedynie do zarzutów niewykazania żądania pozwu. Zatem w ocenie Sądu poszczególne fakty należało uznać za przyznane.

W ocenie Sądu powódka wykazała, że dostarczyła pozwanemu zamówiony towar. Powyższe potwierdza również przedłożona faktura VAT, na której zostały ujęte towary zamówione przez pozwanego oraz dokument WZ potwierdzający wydanie towaru.

Sąd miał również na uwadze, że pozwany nie przedstawił własnej wersji wydarzeń i nie zaoferował dowodów na poparcie swych twierdzeń zgodnie z treścią art. 6 k.c. W istocie pozwany nie zaprzeczył, aby nie zawierał z powódką umowy, nie złożył zamówienia na towar wymieniony w fakturze, ani nie odebrał tego towaru. W związku z tym pozwany nie zakwestionował skutecznie faktu wykonania umowy przez powódkę ani faktu dostarczenia mu faktury VAT dołączonej do pozwu.

Zauważyć należy, iż faktura dokumentuje określone zdarzenie gospodarcze. Co do zasady nie wystawia się jej w sytuacji, gdy nie ma ono miejsca, tym bardziej, że z chwilą jej wystawienia powstaje obowiązek podatkowy. Odmienny wniosek dotyczący wystawiania faktur byłby zarówno nielogiczny, jak i sprzeczny z doświadczeniem życiowym. Faktura jest dokumentem księgowym, ale także i rozliczeniowym między podmiotami gospodarczymi. W umowie zawartej przez strony było określone, że podstawą zapłaty ceny dostawy towaru będą faktury.

Należy wskazać, iż jest całkowicie nieskuteczne negowanie przez pozwanego tego, co jest zawarte w dokumentach oraz podważanie ich znaczenia tylko poprzez samo zaprzeczanie, bez przedstawienia dowodów przeciwnych.

W ocenie Sądu powódka w dostateczny sposób udowodniła, że dostarczyła pozwanemu towar wymieniony w fakturze VAT nr (...). Pozwany nie zgłaszał również żadnych zastrzeżeń co do realizacji umowy, ilości i jakości dostarczonych towarów. Jeśli pozwany uważa, że w jego ocenie umowa została wykonana przez powódkę nieprawidłowo, to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie.

Podsumowując powyższe rozważania, w ocenie Sądu powódka poprzez przedłożone dokumenty wykazała, jak również Sąd uznał za prawdziwe twierdzenia, że powódka sukcesywnie dostarczała pozwanemu asortyment jednorazowego użytku i implanty dla O. (...), a zatem, że wykonała zawartą między stronami umowę. Pozwany nie wykazał żadnym dowodem, iż nie był mu dostarczany w/w materiał medyczny lub wykonanie umowy przez powódkę było nieprawidłowe.

Mając na uwadze powyższe w punkcie 2. sentencji wyroku Sąd uwzględnił powództwo w części i zasądził na rzecz powódki kwotę 5 014,21 zł wraz z odsetkami: ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym, liczonymi od kwoty 4 806,00 zł od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 208,21 zł (skapitalizowane odsetki od kwoty 4.806 zł do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu) od dnia 29 kwietnia 2025 roku (dzień wniesienia pozwu) do dnia zapłaty (art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 482 § 1 k.c.).

Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Przepisy art. 4 pkt 2 i 4 powołanej ustawy wskazują zaś definicje podmiotów publicznych, jako podmiotów, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych oraz podmiotu leczniczego, jako podmiotu, o którym mowa art. 4 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991).

Pozwany, co zostało wskazane wcześniej, wykonuje działalność leczniczą. Miał wobec niego zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepis art. 8 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 4 pkt 3 tej ustawy odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym przysługują w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i ośmiu punktów procentowych, zaś w przypadku transakcji handlowych, w których dłużnikiem nie jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym - odsetki w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i dziesięciu punktów procentowych. Wobec tego, Sąd zasądził odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych w wysokości przysługującej od dłużnika, którym jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym.

Rekompensata za koszty odzyskania należności w wysokości 170,92 zł została obliczona zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790) jako równowartość 40 euro wg kursu średniego euro w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym miesiąc, w którym roszczenie stało się wymagalne – 4,2730 zł (k. 65 akt). Rekompensata przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie o rekompensatę powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z artykułem 7 ust. 3 i artykułem 8 ust. 4 ww. ustawy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15, LEX nr 1937939). W ocenie sądu roszczenie powódki w tym zakresie zasługiwało na uwzględnienie w części, albowiem w tej sprawie powódka dochodziła zasadnie jedynie kwoty głównej 4.806 zł wynikającej z faktury nr (...), a więc poniżej 5.000 zł. Nie należała się więc jej rekompensata za koszty odzyskiwania należności, stanowiąca równowartość kwoty 70 euro. Wobec powyższego oddalono powództwo w tym przedmiocie w pozostałej części.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie 5 sentencji wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. Sąd uwzględnił roszczenie powódki do kwoty 5 014,21 zł. Stanowi to 33,05% dochodzonego roszczenia, zatem powódka przegrała w 66,95%, a pozwany w 33,05%. Powódka poniosła koszy w kwocie 4 617,00 zł: opłata od pozwu w wysokości 1 000,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz 3 600,00 zł z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego. Pozwany poniósł koszty w kwocie 3 617,00 zł: opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 3 600,00 zł. Stosownie do wyniku sprawy pozwany winien zatem ponieść koszty w kwocie 1 525,92 zł, natomiast powódka w kwocie 2 421,58 zł, a końcowe saldo na rzecz pozwanego wyniosło kwotę 895,66 zł (2 421,58 – 1 525,92) i taką kwotę zasądzono w pkt 5 sentencji.

Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. orzeczono o odsetkach ustawowych za opóźnienie od kosztów procesu.