Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Grudziądzu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

sędzia Andrzej Antkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. w Grudziądzu

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa L. (...) z siedzibą w L.

przeciwko R. (...) w G.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego R. (...) w G. na rzecz powoda L. (...) w L. kwotę 16 332,29 zł (szesnaście tysięcy trzysta trzydzieści dwa złote dwadzieścia dziewięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od następujących kwot i dat:

- od kwoty 304,56 zł od dnia 18 marca 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 444,53 zł od dnia 2 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 1 454,76 zł od dnia 2 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 609,12 zł od dnia 16 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 1 333,58 zł od dnia 30 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 3 891,24 zł od dnia 30 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 740,88 zł od dnia 31 maja 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 2 400,84 zł od dnia 31 maja 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 304, 56 zł od dnia 25 czerwca 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 592,70 zł od dnia 1 lipca 2025 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 2 400,84 zł od dnia 1 lipca 2025 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4 617,00 zł (cztery tysiące sześćset siedemnaście złotych zero groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 998/25

UZASADNIENIE

Wyroku z dnia 24 października 2025 r.

Powód L. (...)
w L. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pozwem skierowanym przeciwko R. (...)w G. wniósł
o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 16 332,29 zł wraz z ustawowymi odsetkami
za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot i za okres szczegółowo wskazany w pozwie,
a także zwrot kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód przedstawił podstawę faktyczną oraz argumenty za uwzględnieniem powództwa (k. 4-8).

W odpowiedzi na pozew, R. (...) w G. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się orzeczenia. Argumenty przemawiające za oddaleniem powództwa pozwany przedstawił w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew (k. 124-125).

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 7 maja 2024 roku powód oraz R. (...)
(...) zawarli umowę nr (...), której przedmiotem były sukcesywne dostawy implantów ortopedycznych oraz asortymentu jednorazowego dla O. (...), których rodzaj i ilość zostały określone w formularzu cenowym stanowiącym załącznik do umowy. Zgodnie z treścią § 1 pkt 3 umowy, wykonawca zapewnić miał w siedzibie zamawiającego bezpłatny depozyt towarów medycznych, tj. „komis” i uzupełniać go zgodnie
z zamówieniami. Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy od daty jej zawarcia. W myśl § 5 pkt 5 umowy rozliczenia następować miały miesięcznie, w oparciu o fakturę za miesięczny okres rozliczeniowy. Należność z faktury miała być płatna przelewem na rachunek bankowy wykonawcy
w terminie 60 dni licząc od daty doręczenia zamawiającemu prawidłowo wystawionej faktury VAT. Przekazanie faktury miało odbywać się w formie papierowej lub elektronicznej na podstawie art. 106n ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Faktura winna być przekazywana na adres poczty elektronicznej wskazany w umowie lub adres siedziby pozwanego. Towar mający podlegać zdeponowaniu w komisie, wykonawca zobowiązany był do dostarczania do M. (...)w G. w ilości określonej przez zamawiającego.

Dowód: umowa z dnia 7 maja 2024 r. – k. 97-106v

W dniu 7 stycznia 2025 roku powód oraz R. (...) zawarli umowę nr (...), której przedmiotem były sukcesywne dostawy wyrobów medycznych, których rodzaj i ilość zostały określone w formularzu cenowym stanowiącym załącznik do umowy. Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy od daty jej zawarcia. W myśl § 5 pkt 5 umowy rozliczenia następować miały miesięcznie, w oparciu o fakturę za miesięczny okres rozliczeniowy. Należność z faktury miała być płatna przelewem na rachunek bankowy wykonawcy w terminie 60 dni licząc od daty doręczenia zamawiającemu prawidłowo wystawionej faktury VAT. Przekazanie faktury miało odbywać się w formie papierowej lub elektronicznej
na podstawie art. 106n ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Faktura winna być przekazywana na ustalony w umowie adres poczty elektronicznej lub do siedziby pozwanego.

Wydanie towaru miało następować w magazynie apteki szpitalnej R. (...) w G. w B. (...)

Dowód: umowa z dnia 7 stycznia 2025 r. – k. 107 – 116v

Dostawy zostały zrealizowane, a towar został przyjęty przez pozwanego.

Dowód:

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 23 – 24

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 26-27

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 28-29

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 31 -32

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 34-35

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 36-37

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 38-39

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 40 – 41

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 42 – 43

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 45-46

zamówienie numer (...)wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 47 – 48

zamówienie numer (...) wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 50 – 51

zamówienie numer (...) wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 53-54

zamówienie numer (...) wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 55-56

zamówienie numer (...) wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 57-58

zamówienie numer (...) wraz z dowodem wydania z magazynu – k. 59 – 60

protokoły zdawczo – odbiorcze nr 2 do umowy (...) – k. 65 – 67, 72

protokoły zużycia endoprotezy do umowy (...) – k. 68 – 70, 73-82, 84-89

protokół zużycia implantu – k. 83

wykaz protokołów zdawczo – odbiorczych – k. 90 - 91

Za zrealizowane dostawy powód wystawił pozwanemu następujące faktury:

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 304,56 zł z terminem płatności 16 marca 2025 r.;

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 1 454,76 zł z terminem płatności 1 kwietnia 2025 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 609,12 zł z terminem płatności 15 kwietnia 2025 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 3 891,24 zł z terminem płatności 29 kwietnia 2024 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 2 400 zł z terminem płatności
30 maja 2025 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 304,56 zł z terminem płatności 24 czerwca 2025 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 2 400,84 zł z terminem płatności 29 czerwca 2025 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 444,53 zł z terminem płatności 1 kwietnia 2025 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 1 333,58 zł z terminem płatności 29 kwietnia 2025 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 740,88 zł z terminem płatności 30 maja 2025 r.

- faktura VAT nr (...) z dnia (...) r. na kwotę 592,70 zł z terminem płatności 29 czerwca 2025 r.

Dowód:

faktura VAT (...) – k. 30

faktura VAT (...) – k. 22

faktura VAT (...) – k. 25

faktura VAT (...) – k. 33

faktura VAT (...) – k. 44

faktura VAT (...) – k. 49

faktura VAT (...) – k. 52

faktura VAT nr (...) – k. 61

faktura VAT nr (...) – k. 62

faktura VAT nr (...) – k. 63

faktura VAT (...) – k. 64

Pismem z dnia 2 lipca 2025 r. doręczonym pozwanemu w dniu 9 lipca 2025 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 14 477,61 zł. Pozwany nie ustosunkował się do w/w pisma.

Dowód: wezwanie do zapłaty z dowodem doręczenia – k. 18-21

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych
w aktach sprawy. Sąd uznał dokumenty za wiarygodne, ponieważ prawdziwość dokumentów nie budziła wątpliwości i nie została skutecznie zakwestionowana przez pozwanego.

Zgodnie z art. 605 kc przez umowę dostawy dostawca zobowiązuje się do wytworzenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku oraz do ich dostarczania częściami albo periodycznie, a odbiorca zobowiązuje się do odebrania tych rzeczy i do zapłacenia ceny.

Powód przedłożył umowy o współpracę, z których wynikał jego obowiązek realizacji sukcesywnych dostaw asortymentu określonego towaru. Pozwany w zamian zobowiązany był
do zapłaty za zamówiony towar.

Pozwany podnosił, że powód nie wykazał dostarczenia towaru, braku wadliwości towaru, oraz doręczenia faktur.

Powołane zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Powód przedłożył złożone przez pozwanego zamówienia w oparciu, o które zrealizował zamówienie materiałów medycznych
i wystawił faktury VAT. W świetle okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy przedstawione przez powoda dokumenty są wystarczającym dowodem na zrealizowanie umowy przez powoda
w określonym terminie.

Zgodnie z art. 230 k.p.c. gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej
o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. W myśl art. 210 § 2 k.p.c. każda ze stron jest obowiązana do złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących faktów. Strona jest przy tym obowiązana wyszczególnić fakty, którym zaprzecza.

Postawienie przez pozwanego zarzutu nieudowodnienia twierdzeń przez powoda bez przedstawienia własnego stanowiska co do danej kwestii faktycznej, nie czyni zadość obowiązkowi płynącemu z art. 3 k.p.c. i art. 210 § 2 k.p.c. Strona winna się wypowiedzieć co do konkretnych twierdzeń i konkretnych dowodów dotyczących poszczególnych faktów, objętych treścią zdarzeń cywilnoprawnych, zwłaszcza gdy jej dotyczą, bądź w nich uczestniczyła a także przedstawić dowody na poparcie swych twierdzeń zgodnie z treścią art. 6 k.p.c., czego pozwany nie uczynił. W istocie pozwany nie zaprzeczył zawarciu umów oraz ich prawidłowemu wykonaniu przez powoda.
Nie zaoferował żadnego materiału dowodowego mającego wykazać niewykonanie bądź nieprawidłowe wykonanie umowy przez powoda. W konsekwencji pozwany nie zakwestionował skutecznie ani faktu wykonania przez powoda swego zobowiązania , wysokości należności określonych w fakturach. Pozwany nie powoływał się również na żadne okoliczności,
które świadczyłyby o nieprawidłowej realizacji zamówienia przez stronę powodową. Pozwany nie zakwestionował również otrzymania towaru. Pozwany nie podnosił, że faktury VAT otrzymał
w innym terminie i nie wskazał tego terminu.

W opisanej sytuacji należało uznać, że powód wykazał zasadność oraz wysokość dochodzonej kwoty. Brak było uzasadnionych podstaw do żądania od powoda przedstawienia dodatkowych dowodów i prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Strony powinny powoływać dowody na okoliczności sporne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro zaś pozwany nie wypowiedział się co do szeregu wyżej wskazanych okoliczności faktycznych, to Sąd uznał te fakty za przyznane (art. 230 k.p.c.). Trudno byłoby znaleźć uzasadnienie dla zobowiązywania powoda do przedstawiania dowodów na okoliczności, którym strona pozwana nie zaprzeczyła. Prowadziłoby to jedynie do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. Z tych samych względów zbędne było zobowiązywanie pozwanego do przedstawiania dowodów oraz dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron.

W ocenie Sądu powód sprostał ciężarowi z art. 6 k.p.c. przedstawiając szereg dowodów
w postaci dokumentów. Pozwany ograniczył się do podniesienia zarzutów dotyczących mocy dowodów przedstawionych przez powoda, ale nie zaprzeczył twierdzeniom dotyczącym istotnych okoliczności sprawy.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 4a Ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790; dalej: ustawa)
w transakcjach handlowych, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny, wierzycielowi,
bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: wierzyciel spełnił swoje świadczenie, a wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Jeżeli w transakcji handlowej, w której dłużnikiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym, ustalony w umowie termin zapłaty jest dłuższy niż 60 dni, liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi, wierzycielowi, który spełnił swoje świadczenie, po upływie 60 dni przysługują odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych.

Stosownie do brzmienia art. 10 ust. 1 ustawy wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w artykule 4 ust. 1 lub artykule 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika bez wezwania, równowartość kwoty 40 euro, gdy wartość świadczenia nie przekracza kwoty 5 000 zł, przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskania należności. Wysokość dochodzonej należności w procesie nie była kwestionowana przez stronę pozwaną. Rekompensata ta przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. Roszczenie
o rekompensatę powstaje po upływie terminów zapłaty ustalonych w umowie lub ustalonych zgodnie z artykułem 7 ust. 3 i artykułem 8 ust. 4 ustawy (vide: Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., III CZP 94/15, LEX nr 1937939). Uprawnienie wierzyciela jest oderwane od spełnienia przez niego dodatkowych warunków poza tym, że spełnił on swoje świadczenie oraz nabył prawo
do żądania odsetek. Jest to uprawnienie, które nie zależy od tego, czy wierzyciel poniósł w konkretnej sytuacji jakikolwiek uszczerbek związany ze spełnieniem przez dłużnika jego świadczenia z opóźnieniem (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 7 lipca 2017 r., V CSK 660/16, LEX nr 2350004). Rekompensata przysługuje przy tym od każdej niezapłaconej części lub okresowo (w przypadku umów ciągłych), co wynika z art. 11 ustawy.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu powodowi należna była także kwota 1 854,68 zł stanowiąca sumę rekompensat odzyskiwania należności od poszczególnych faktur, obliczona na podstawie średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP ostatniego miesiąca, w którym świadczenie stało się wymagalne:

- rekompensata w wysokości 166,30 zł (4,1575x40 euro) z tytułu faktury VAT (...), obliczona na podstawie kursu na dzień 28 lutego 2025 r. (wymagalność faktury marzec 2025 r.);

- rekompensata w wysokości 836,78 zł (4,1839 x 40 euro x 5) z tytułu faktur:
(...), (...), (...), (...) (...), obliczona na podstawie kursu na dzień 31 marca 2025 r.; (wymagalność faktur kwiecień 2025 r.);

- rekompensata w wysokości 342,22 zł (4,2778 x 40 euro x 2) z tytułu faktur VAT (...), obliczona na podstawie kursu na dzień 30 kwietnia 2025 r. (wymagalność faktur maj 2025 r.);

- rekompensata w wysokości 170,03 zł (4,2507 x 40 euro) z tytułu faktury VAT (...), obliczona na podstawie kursu na dzień 30 maja 2025 r. (wymagalność faktury czerwiec 2025 r.);

- rekompensata w wysokości 339,35 zł (4,2419 x 40 euro x 2) z tytułu faktury VAT (...), VAT 25- (...) obliczona na podstawie kursu na dzień 30 czerwca 2025 r. (wymagalność faktur lipiec 2025 r.);

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 535 k.c., uwzględnił powództwo
w całości i zasądził na rzecz powoda całą dochodzoną przez niego kwotę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od poszczególnych kwot wynikających
z faktur (punkt I sentencji wyroku).

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w punkcie II sentencji wyroku. Na rzecz powoda zasądzono całość poniesionych przez niego kosztów procesu, a składały się na nie: 1000 zł tytułem opłaty od pozwu, 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego oraz 3 600 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).