Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Grudziądzu

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 32/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

A. N.

w dniu 19 września 2023 r. w G., nie będąc do tego uprawnionym przetwarzał dane osobowe R. W. w ten sposób, że po uprzednim uzyskaniu wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dn. 11 kwietnia 2023 (sygn. akt (...)), zawierającego imię i nazwisko oskarżonego, jego numer pesel, datę i miejsce urodzenia oraz imiona rodziców oraz nazwisko panieńskie matki, wykonał jego kopie, które to następnie udostępnił mieszkańcom ul. (...), umożliwiając im zapoznanie się z danymi osobowymi pokrzywdzonego oraz treścią wyroku

tj. czyn z art. 107 ust.1 u.o.d.o.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

A. N. i R. W. są wieloletnimi sąsiadami, zamieszkującymi w G. przy ul. (...) (numery (...)). Mężczyźni pozostają w konflikcie o wysokim stopniu natężenia, który związany był z posiadaniem przez A. N. psa rasy amstaff. R. W. czuł się zagrożony tym, jakiego psa posiada jego sąsiad, przypisywał zwierzęciu zagryzienie jego kota, zaś A. N. posądzał o szczucie. Konflikt eskalował i z czasem stał się przedmiotem zainteresowania sąsiedztwa, a zwłaszcza tej jego części, która sama posiadała zwierzęta domowe. Córka A. N., podczas spacerów z psem oskarżonego, była pytana przez sąsiadów o konflikt pomiędzy jej ojcem a R. W..

zeznania świadka R. W.;

wyjaśnienia oskarżonego;

zeznania świadka J. N.

5-6;

109-110;

112-113

R. W., prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 11 kwietnia 2023 r. (sygn. akt (...)) został skazany za czyn z art. 35 ust.1a Ustawy o ochronie zwierząt polegający na tym, że w okresie od maja 2017 roku do 14 maja 2019 r. w G. przy ul. (...) znęcał się nad psem rasy A. S. T. maści czarnej w ten sposób, że świadomie zadawał mu ból i cierpienie poprzez nieuzasadnione używanie wobec niego gazu pieprzowego, polewanie wodą oraz uderzanie i kopanie w ogrodzenie, przy którym znajdował się pies.

Pies ten stanowił własność A. N., zaś on sam działał w wyżej wymienionym postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.

Kopia wyroku;

Wyjaśnienia oskarżonego

2;

109-110

Po wydaniu wyroku, do A. N. i jego małżonki J. N. docierały informacje, że R. W. wygrał sprawę o znęcanie się nad psem oraz „utarł im nosa, pokazał miejsce w szeregu”. Chcąc przeciąć dywagacje wśród sąsiedztwa oraz poinformować , A. N., po uprzednim uzyskaniu odpisu prawomocnego orzeczenia, wykonał jego kopie, a następnie, w godzinach wieczornych 19 września 2023 r., umieścił je w skrzynkach pocztowych trojga sąsiadów, tj. H. D., T. R. i E. T.. R. wyroku zawierało pełne dane osobowe R. W. (datę i miejsce urodzenia, imiona rodziców i nazwisko panieńskie matki, numer PESEL, adres zamieszkania). A. N. danych tych w żaden sposób nie zanonimizował. Sporządzone kopie A. N. włożył do skrzynek „luzem”, nie umieszczając ich uprzednio w kopertach. Kopie wyroków zamieszczone w skrzynkach pozostały tam do czasu odkrycia ich przez właścicieli skrzynek, podczas rutynowego sprawdzania korespondencji.

kopia wyroku;

nagranie z monitoringu R. W.;

protokół oględzin monitoringu;

wyjaśnienia oskarżonego;

zeznania świadka H. D.;

zeznania świadka E. T.;

zeznania świadka T. R.

2;

3;

16-23;

109-110;

24-25; 114-115

30-30v;115-116

38-38v- 116-117

E. T. i H. D., po odkryciu, że w ich skrzynkach pocztowych znajdują się kopie wyroku w sprawie R. W., niezwłocznie zanieśli je R. W., uznając całe zdarzenie za pomyłkę listonosza. R. W. był bardzo zdenerwowany faktem, że w skrzynkach sąsiadów znalazł się wyrok w jego sprawie. Po tym fakcie, R. W. przejrzał swój monitoring i zauważył, jak A. N. umieszczał kopię wyroku także w skrzynce T. R.. Wobec tego, R. W. udał się do niej odebrać wyrok, jednak ta spaliła go i jedynie potwierdziła, że tego rodzaju korespondencja znalazła się w jej skrzynce pocztowej.

zeznania świadka H. D.;

zeznania świadka E. T.;

zeznania świadka T. R.

24-25; 114-115

30-30v;115-116

38-38v- 116-117

R. W. prowadził działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób ((...)), zaś na portalu (...) znajdowały się takie jego dane, jak imię i nazwisko, adres prowadzonej działalności, adres e-mail, numery nip i regon.

Wydruk z portalu (...)

119

A. N. jest osobą niekaraną.

Dane o karalności

106

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

1.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego

Sąd w przeważającej większości uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne i nadające się do przyjęcia za podstawę ustaleń faktycznych. Przede wszystkim, oskarżony nie kwestionował faktu zasadniczego, jakim było sporządzenie kopii wyroku i umieszczenie ich w skrzynkach sąsiadów. Oskarżony wyjaśnił, że kopii wyroku nie kopertował oraz nie zanonimizował danych osobowych oskarżonego Nadto, oskarżony wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy realizacji czynu podając, że chodziło mu o poinformowanie sąsiadów o wyniku konfliktu z pokrzywdzonym, a argumenty te, osadzone w kontekście zeznań świadków, w tym pokrzywdzonego, jawią się jako wiarygodne. Sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim wskazał on, że wrzucał wyrok wyłącznie do skrzynek sąsiadów, którzy byli świadkami w sprawie o sygn. (...), albowiem świadkowie E. T. i H. D. nie potwierdzili, ażeby mieli składać zeznania w sprawie, a świadek T. R. potwierdziła jedynie, że jej mąż był świadkiem we wskazanym wyżej postępowaniu, a zatem kryterium doboru, o którym mówił oskarżony, nie znalazło potwierdzenia w materiale dowodowym. Niemniej, dokonując całościowej oceny wyjaśnień, jak wskazane zostało na początku, zasługują one na uwzględnienie niemal w całości, wytrzymując konfrontację ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym

Zeznania świadka R. W.

Oceniając zeznania pokrzywdzonego należy zacząć od ogólnej uwagi, iż w swej przeważającej większości były chaotyczne i nie dotyczyły przedmiotu postępowania, stanowiąc swoistego rodzaju akt oskarżenia przeciwko A. N., a szereg okoliczności podnoszonych przez pokrzywdzonego dotyczył prawomocnie zakończonego postępowania karnego. Jedynie w niewielkim spektrum, w którym pokrzywdzony zrelacjonował okoliczności, w jakich dowiedział się o fakcie umieszczenia kopii wyroków w skrzynkach sąsiadów, zeznania te nadawały się do wykorzystania przy ustalaniu faktycznych podstaw wyroku. Sąd nie uwzględnił przy tym zeznań pokrzywdzonego w zakresie, w jakim wskazywały one na związek czynu z falą agresywnego telemarketingu, albowiem kopia wyroku została zamieszczona jedynie w trzech skrzynkach pocztowych, kopie wyroku zostały zniszczone lub oddane pokrzywdzonemu, nie wydostały się poza skrzynkę pocztową od chwili ich zamieszczenia do chwili odbioru przez sąsiadów, a ponadto kopia wyroku nie zawierała numery telefonu pokrzywdzonego

Zeznania świadka H. D.

Logiczne, spójne, wiarygodne, zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, przydatne dla ustaleń faktycznych w sprawie

Zeznania świadka E. T.

Logiczne, spójne, wiarygodne, zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, przydatne dla ustaleń faktycznych w sprawie

Zeznania świadka T. R.

Logiczne, spójne, wiarygodne, zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, przydatne dla ustaleń faktycznych w sprawie

Zeznania świadka J. N.

Zeznania logiczne, spójne, wiarygodne. Ujawnione niespójności, takie jak np. nazwiska sąsiadów, którzy otrzymali kopie wyroku, wynikały z faktu, że to nie świadek umieszczała wspomniane wyrok, co jednak nie przesądza o ich nieprzydatności dla postępowania. Świadek wskazywała nadto na atmosferę w sąsiedztwie, jaka panowała w związku z konfliktem oskarżonego z pokrzywdzonym, co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego i zeznaniach pozostałych świadków

Nagranie z monitoringu wraz z protokołem odtworzenia

Dowód niekwestionowany przez strony postępowania, obrazujący sekwencję działania oskarżonego, zapis nagrania w jakości umożliwiającej identyfikację oskarżonego (poruszająćego się wraz z psem) oraz czynność wrzucania pism do skrzynek. Dowód ten nie budził wątpliwości sądu co do swoje autentyczności oraz prawdziwości zapisu, w zestawieniu z wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami świadków, przysłużył się do powstania pełnego obrazu zachowania oskarżonego

Kopia wyroku w sprawie (...)

Dokument prywatny stanowiący kopię dokumentu urzędowego, dowód o znaczeniu fundamentalnym w niniejszej sprawie, albowiem to właśnie ta kopia trafiła do jednej ze skrzynek. Sąd, jaki strony postępowania, nie zgłaszały zarzutów co do autentyczności, wyglądu i pochodzenia kopii, co przyczyniło się do ostatecznego przyjęcia, że dokument ten stanowił jedną z kopii wykonanych i umieszczonych przez oskarżonego

Wydruk z portalu (...)

Dokument prywatny wskazujący na to, jakie dane pokrzywdzonego znajdowały się w sieci Internet

Dane o karalności

Dokument urzędowy potwierdzający niekaralność oskarżonego

1.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

1.4.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

1.5.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

Stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych (dalej: u.o.d.o.), kto przetwarza dane osobowe, choć ich przetwarzanie nie jest dopuszczalne albo do ich przetwarzania nie jest uprawniony, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat dwóch. Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych nie zawiera definicji legalnej znamienia przedmiotowego w postaci „przetwarzania danych osobowych” jednakże nie oznacza to, że termin ten nie posiada swojego ścisłego, normatywnego znaczenia. W tym bowiem zakresie, poprzez pośrednie odesłanie zamieszczone w art. 1 ust. 1 u.o.d.o., należy odwołać się do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/769 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych). Art. 4 przywołanego rozporządzenia stanowi słownik wyrażeń, definiując m.in. pojęcia takie jak dane osobowe oraz przetwarzanie. W ślad za art. 4 pkt 1, jako dane osobowe należy rozumieć wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Z kolei przetwarzanie zostało zdefiniowane jako operacja lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taka jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie (art. 4 pkt 2 Rozporządzenia).

W niniejszej sprawie, nie można mieć wątpliwości, że mamy do czynienia z danymi osobowymi zidentyfikowanej osoby tj. R. W.. Pierwsza strona powielonego i udostępnionego wyroku, zawiera bowiem jego imię i nazwisko, a nadto imię ojca, imię i panieńskie nazwisko matki, datę oraz miejsce urodzenia, numer PESEL oraz adres zamieszkania. Dane te umożliwiają bezpośrednią i trafną identyfikację R. W.. Co więcej, przetwarzanie danych osobowych dotyczących wyroków skazujących podlega szczególnej regulacji z art. 10 Rozporządzenia 2016/679.

Zachowanie oskarżonego, polegające na powieleniu pierwszej strony wyroku, a następnie umieszczenie jej w skrzynkach pocztowych sąsiadów, uznać należy za proces przetwarzania danych, polegający na ich nieuprawnionym udostępnieniu. O ile bowiem sam oskarżony miał prawo do uzyskania odpisu wyroku, albowiem jako oskarżyciel posiłkowy był stroną postępowania, o tyle nie miał on prawa udostępniać go osobom trzecim. Przepisy k.p.k. w sposób wyczerpujący regulują, komu i w jakich warunkach służy wgląd do akt sprawy, a nadto komu służy uprawnienie do otrzymania odpisy wyroku wraz uzasadnieniem. O ile zatem sąd nie orzeknie środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości (art. 39 pkt 8 k.k.), wyrok skazujący i jego treść będą zawsze danymi dostępnymi dla limitowanego kręgu podmiotów. Tym samym, dane osobowe wymienione szczegółowo w opisie czynu przypisanego oskarżonemu, zawarte w wyroku skazującym, nie stanowiły informacji powszechnie dostępnych. Ich uzyskanie, a następnie przetwarzanie, podlega ścisłej regulacji ustawy o ochronie danych osobowych oraz Rozporządzenia 2016/679. A. N., o ile jako strona postępowania, był uprawniony do uzyskania odpisu wyroku skazującego, o tyle nie był już uprawniony, aby w jakikolwiek sposób przetwarzać dane o skazaniu oraz dane osobowe w nim zawarte. Jednocześnie nie można mieć wątpliwości, że jego zachowanie, w zakresie strony przedmiotowej czynu, przybrało postać udostępniania. Dokonując wykładni językowej znamienia udostępnić, w ślad za Słownikiem języka polskiego pod red. W. D., należy przyjąć, że słowo to znaczy tyle, co „czynić dostępnym, ułatwiać, umożliwiać odbiór, przyswojenie, poznanie” (zob. udostępniać – Wielki słownik W. D. PWN). W świetle powyższego, nie ulega najmniejszej wątpliwości, że zachowanie polegające na wrzuceniu do skrzynek pierwszej strony wyroku, umożliwiło sąsiadom zapoznanie się z jego treścią, w tym z danymi osobowymi R. W.. Skoro zatem bezspornie było to udostępnienie, to mamy tutaj do czynienia z przetwarzaniem danych osobowych, którego jedną z form jest udostępnienie.

W świetle powyższego wywodu, bezsporne jest, że zachowanie oskarżonego A. N., wyczerpało znamiona strony przedmiotowej czynu zabronionego, o którym mowa w art. 107 ust. 1 u.o.d.o. W toku przewodu sądowego, nie ujawniły się przy tym jakiekolwiek okoliczności, które prowadziłyby do zdekompletowania pięcioelementowej struktury przestępstwa przewidzianej w art. 1 k.k. Jednocześnie, gdy idzie o zamiar, to w ocenie Sądu, oskarżony działał w zamiarze ewentualnym (art. 9 § 2 k.k.). Godzenie się, będące istotą zamiaru ewentualnego, to akceptacja stanu rzeczy objętego znamionami przedmiotowymi, które sprawca może zrealizować. Przybiera ono postać różnego rodzaju stanów obojętności sprawcy wobec tego, co czyni lub co może z jego zachowań wyniknąć. Chodzi o przeżycie psychiczne, które da się zwerbalizować następująco: "dopuszczam taką możliwość", "wszystko mi jedno, czy to nastąpi czy nie", "lepiej, żeby nie nastąpiło, ale jeśli nastąpi, to trudno". Istota tego zamiaru polega na tym, że jest on zawsze związany z jakimś bezpośrednim zamiarem, czyli z dążeniem do osiągnięcia celu i z tego względu nie występuje samoistnie. Sprawca realizując swój cel, który zamierza osiągnąć, przewiduje też realną możliwość popełnienia przestępstwa i godzi się na zaistnienie takiego skutku, jaki w rezultacie jego kierunkowego działania nastąpi (wyrok SA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt II AKa 447/23, LEX nr 3721254). Co zupełnie oczywiste, zamiar bezpośredni nie musi być ukierunkowany na osiągnięcie celu przestępnego, a może odnosić się do celu zupełnie legalnego, jak było w tym przypadku. Nie wyczerpuje bowiem znamion żadnego przestępstwa zachowanie polegające na chęci poinformowania sąsiadów o tym, jak zakończył się spór z R. W., tym niemniej, A. N., dopuszczał taką możliwość i liczył się z tym, że sposób, w jaki obwieści sąsiadom o wyniku sporu, może wyczerpywać znamiona czynu zabronionego. Sąd nie miał bowiem wątpliwości, że oskarżonemu nie przyświecała wyjściowo intencja nieuprawnionego przetworzenia danych osobowych R. W. w celu wyrządzenia szkody pokrzywdzonemu bądź też złośliwego ujawnienia jego danych. A. N. niewątpliwie działał w celu poinformowania sąsiadów, tak aby nie było wątpliwości, jak zakończył się spór o psa i jaka była w tym rzeczywista rola R. W.- czyniąc to jednak w taki sposób, akceptował możliwość naruszenia przepisów prawa.

Kompletacja znamion strony podmiotowej i przedmiotowej oraz przypisanie winy w ujęciu materialnym, nie oznaczają, że w sprawie musi zapaść wyrok skazujący. Ustawodawca przewidział bowiem, iż w razie spełnienia przesłanek z art. 66 k.k., dopuszczalnym sposobem zakończenia postępowania jest wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie (por. art. 342 k.p.k), co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Oceniając poszczególne przesłanki warunkowego umorzenia, należy zwrócić uwagę, iż ustawodawca pierwszorzędnie wymaga, aby na zasadzie koniunkcji, wina i społeczna szkodliwość czynu nie były znaczne (art. 66 § 1 k.k. zd.1 ). Kodeks karny nie zawiera przy tym żadnych kwantyfikatorów odnośnie oceny stopnia zawinienia. W doktrynie prawa karnego przyjmuje się, że oceniając stopień winy należy wziąć pod uwagę możliwość rozpoznania znaczenia czynu, warunkowaną między innymi poziomem rozwoju intelektualnego, emocjonalnego i społecznego, stanem wiedzy i doświadczenia życiowego, możliwość podjęcia decyzji zgodnego z prawem zachowania, co warunkowane jest normalną sytuacją motywacyjną, zdolnością przeciwstawiania się szczególnym naciskom motywacyjnym, umiejętnością dokonywania wyboru spośród wielu możliwych sposobów zachowań, poziomem przyswojenia reguł moralnych oraz możliwość faktycznego sterowania swoim postępowaniem w wykonaniu podjętej decyzji (tak: J. Majewski, P. Kardas, O dwóch..., s. 77; W. Wróbel, (w:) Komentarz..., pod red. A. Zolla, s. 811–812; J Giezek, (w:) Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, pod red. J. Giezka, Warszawa 2007, s. 395). Kierując się powyższymi wskazaniami, Sąd doszedł do przekonania, że wina oskarżonego, nie była znaczna. Oskarżony poddany był bowiem naciskowi motywacyjnemu spowodowanemu trwającym konfliktem oraz tym, że pokrzywdzony informował lokalną społeczność, że wygrał sprawę i „utarł nosa” oskarżonemu i jego małżonce. Nadto, stan wiedzy oskarżonego oraz poziom jego doświadczenia życiowego nie pozwalał mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy wybrana przez niego formuła powiadomienia sąsiadów jest w pełni zgodna z prawem, choć potencjalną niezgodność, zaakceptował, o czym mowa była wyżej. Wreszcie, z pola widzenia nie można tracić tego, że oskarżony kopię wyroku zamieścił jedynie u trzech osób, znających R. W. i mających wiedzę o toczącym się sporze. Co więcej, wyroki te zostały umieszczone w skrzynkach pocztowych, a zatem w przestrzeniach, dobrze izolujących zawartość od otoczenia, które chronią przed „masowym” zapoznaniem się z ich zawartością. Sąd dostrzegł także fakt, że oskarżony wstrzymał się z kolportażem wyroku aż do czasu jego uprawomocnienia, eliminując tym samym ryzyko powielenia informacji (w tym wypadku o skazaniu), która mogłaby być ostatecznie nieprawdziwa. Wszystko to doprowadziło Sąd do wniosku, że wina oskarżonego nie osiągnęła stopnia znaczności.

Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do stopnia społecznej szkodliwości, której kwantyfikatory ustawodawca przewidział w art. 115 § 2 k.k. Niewątpliwe, oskarżony naruszył dobro w postaci danych osobowych pokrzywdzonego, a ściślej rzecz ujmując- prawo do zachowania ich w poufności i nieprzetwarzania w sposób nieuprawniony, jednakże skala naruszenia okazała się niewielka. Wyrządzona zaś szkoda, miała wyłącznie charakter niematerialny i w istocie sprowadziła się do zdenerwowania pokrzywdzonego i abstrakcyjnego, tj. niewymiernego naruszenia jego konstytucyjne, ale także wspólnotowo, zagwarantowanych praw. Sąd nie dał bowiem wiary zeznaniom pokrzywdzonego, że na skutek działania oskarżonego, padł on ofiarą agresywnego telemarketingu i głuchych telefonów. Udostępniony wyrok, nie zawierał bowiem jego numeru telefonu, a ponadto, znalazł się on w skrzynkach na listy, a nie publicznym słupie ogłoszeniowym. Co równie ważne, sąsiedzi, zaraz po odkryciu tego rodzaju przesyłki listowej w swoich skrzynkach, oddali ją pokrzywdzonemu a w jednym przypadku spalili. Nie ma więc mowy o masowym ujawnieniu danych pokrzywdzonego. Dość zresztą wspomnieć, że sąsiedzi nie czytali nawet dokładnie omawianego wyroku, albowiem uznawali to za pomyłkę listonosza i oddawali kopie wyroku pokrzywdzonemu. Także przyjęta postać zamiaru (zamiar ewentualny) wpływa obniżająco na rozmiar społecznej szkodliwości czynu. Reasumując, także i społeczna szkodliwość czynu nie osiągnęła stopnia znacznego. Skoro tak, to spełnione kumulatywnie zostały przesłanki nieznaczności winy i społecznej szkodliwości czynu. Również przypisany czyn nie jest zagrożony karą pozbawienia przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności (art. 66 § 2 k.k.), co całościowo doprowadziło Sąd do przekonania, że zachodzą podstawy do warunkowego umorzenia postępowania. Nie ma wszak żadnych obiektywnych przesłanek pozwalających przypuszczać, że pomimo umorzenia postępowania oskarżony nie będzie przestrzegał porządku prawnego. Oskarżony jest bowiem osobą niekaraną i to niekaraną w ogóle, a nie tylko za przestępstwo umyślne, jak również nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne, stąd uzasadnione jest przypuszczenie, że nie popadnie on w konflikt z prawem w przyszłości.

Mając to wszystko na uwadze, Sąd warunkowo umorzył postępowanie na okres próby wynoszący rok (art. 67 § 1 k.k.), albowiem brak było podstaw, aby przyjąć dłuższy okres.

☐

1.6.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

1.7.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

A. N.

II

I

Sąd, na podstawie art. 46 § 2 k.k., orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego w wysokości 2.000,00 zł. Nawiązka ta zrekompensuje pokrzywdzonemu naruszenie przez oskarżonego tajemnicy jego danych osobowych oraz silne wzburzenie emocjonalne, jakiego doznał pokrzywdzony. Uprawnione jest wręcz stwierdzenie, że rozchwianie emocjonalne pokrzywdzonego jest tym skutkiem czynu, który najbardziej domaga się zadośćuczynienia. Warto także zauważyć, że choć wina i społeczna szkodliwość czynu nie były znaczne, to jednak oskarżony ugodził w dobro, którego wartość znacząco wzrosła na przestrzeni lat, czego przykładem mogą być zmiany w prawodawstwie, wprowadzające rozbudowaną ochronę danych osobowych. Jednocześnie nawiązka ta pozostaje adekwatna do charakteru czynu i jego społecznej szkodliwości.

1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd nie znalazł podstaw, w ślad za wnioskiem obrońcy, aby postępowanie bezwzględnie umorzyć na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. Powodem nieuwzględnienia wniosku była odmienna ocena Sądu co stopnia społecznej szkodliwości, który choć nie był znaczny, to jednak nie został oceniony jako znikomy, zaś szczegółowa jego ocena została zawarta we wcześniejszej rubryce formularza.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III i IV

W punkcie III orzeczono o kosztach pełnomocnika z urzędu, biorąc za podstawę jego wynarodzenia § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

W punkcie IV orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. Na koszty postępowania złożyły się wydatki w wysokości 40 zł (2x20 zł- ryczałt za doręczenia, 20 zł za postępowanie przygotowawcze i 20 zł za postępowanie sądowe) oraz opłata w związku z warunkowym umorzeniem w wysokości 60 zł (art. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnych).

1.1Podpis