Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Grudziądzu

Przewodniczący:

Protokolant:

sędzia Małgorzata Piotrowska

st. sekr. sąd. Monika Formaniewicz

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 938/20

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

W. D.

w dniu 17 marca 2020 roku w godz. 13:30 – 14:00 w G. przy ul. (...), na terenie firmy (...). z o.o dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 600 zł, czym działał na szkodę M. C., przy czym czynu tego dokonał w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie 21 listopada 2016 roku do 20 maja 2017 roku kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. , Wydziału II Karnego z dnia 4 lutego 2015 roku za przestępstwa podobne z art. 278 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, przy czym w czasie popełnienia przestępstwa zdolność W. D. do rozpoznania znaczenia czynu i możliwości pokierowania swoim postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona zaś czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi tj. czyn z art. 278 § 1 i 3 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony W. D. w dniu 17 marca 2020 r. szedł ul. (...) w G. i zauważył, że drzwi budynku przy ul. (...) są otwarte. Zamierzał dokonać kradzieży. W korytarzu wisiały spodnie M. C., który wykonywał w tym budynku prace remontowe. Oskarżony wyjął z tych spodni portfel a następnie zabrał z niego pieniądze w kwocie 600 zł. Po tym oskarżony uciekł z budynku zaś skradzione pieniądze wydał na własne potrzeby.

wyjaśnienia oskarżonego

18-19, 84-85

zeznania świadka M. C.

86-87

zawiadomienie o przestępstwie

1

protokół odtworzenia utrwalonego zapisu

4-10

protokół zatrzymania

12

protokół przeszukania

14-15

Oskarżony W. D. jest osobą upośledzoną umysłowo w stopniu umiarkowanym a także jest uzależniony od alkoholu. W czasie popełnienia czynu miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

Z uwagi na swoje upośledzenie oskarżony nie jest w stanie poddać się skutecznej terapii odwykowej, albowiem nie byłby w stanie aktywnie w niej uczestniczyć, zapoznawać się ze swoim problemem czy też pisać tzw. piciorysów.

opinia sądowo-psychiatryczna

90-93

uzupełniające ustne opinie biegłych lekarzy psychiatrów oraz psychologa

139v

Oskarżony był wielokrotnie karany sądownie - w przeważającej mierze za przestępstwa przeciwko mieniu. W stosunku do niego zapadło kilkanaście wyroków skazujących.

odpisy wyroków

32-34

dane o karalności

54-56

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

W. D.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

nie dotyczy

OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

dane o karalności

dokument urzędowy, niekwestionowany przez żadną ze stron

odpisy wyroków

dokumenty urzędowe, niekwestionowane przez strony

opinia sądowo-psychiatryczna

opinia biegłych psychiatrów i psychologa sporządzona w niniejszej sprawie jest jasna, pełna, konsekwentna, stanowcza i została sporządzona na podstawie wnikliwej analizy akt sprawy, dokumentacji medycznej oraz badania oskarżonego. Ponadto została sporządzona przez specjalistów z dziedziny psychiatrii i psychologii, dysponujących szeroką wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować poprawność i zasadność wniosków końcowych zawartych w tej opinii. Dlatego też poczytalność oskarżonego ustalono w oparciu o tą właśnie opinię i w konsekwencji Sąd przyjął, iż z uwagi na swoje upośledzenie umysłowe oskarżony działał w warunkach ograniczonej poczytalności.

protokół odtworzenia utrwalonego zapisu

sporządzony przez upoważnionego funkcjonariusza Policji, jego wiarygodność nie była przez nikogo kwestionowana

protokół przeszukania

sporządzony przez upoważnionego funkcjonariusza Policji, jego wiarygodność nie była przez nikogo kwestionowana

protokół zatrzymania

sporządzony przez upoważnionego funkcjonariusza Policji, jego wiarygodność nie była przez nikogo kwestionowana

uzupełniające ustne opinie biegłych lekarzy psychiatrów oraz psychologa

opinie ustne biegłych psychiatrów i psychologa dopuszczone dodatkowo w niniejszej sprawie również były jasne, pełne, konsekwentne, stanowcze a nadto zostały wyrażone przez specjalistów z dziedziny psychiatrii i psychologii, dysponujących szeroką wiedzą i doświadczeniem zawodowym. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować poprawność i zasadność tych opinii. Biegli z opinii ustnej zmodyfikowali wnioski końcowe opinii pisemnej w odniesieniu do zasadności poddania oskarżonego leczeniu odwykowemu. Biegli w opinii ustnej zajęli stanowcze stanowisko, iż z uwagi na upośledzenie umysłowe, terapia odwykowa u oskarżonego nie wchodzi w ogóle w rachubę. Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować tak zaprezentowane na rozprawie stanowisko biegłych i w konsekwencji w oparciu o nie rozważał zasadność bądź nie orzeczenia wobec oskarżonego odpowiednich środków zabezpieczających.

wyjaśnienia oskarżonego

oskarżony w swoich wyjaśnieniach przyznał się w całości do popełnienia zarzucanego mu czynu. Opisał również przebieg zdarzenia. Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom, albowiem były szczere i spontaniczne a nadto w pełni korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonego oraz zapisem monitoringu.

zawiadomienie o przestępstwie

dokument prywatny, nie był kwestionowany przez strony a nadto znalazł potwierdzenie w pozostałych wiarygodnych dowodach zgromadzonych w sprawie

zeznania świadka M. C.

zeznania były w pełni wiarygodne, albowiem były spójne, logiczne, szczegółowe, konsekwentne i korespondujące z pozostałymi zeznaniami świadków. Świadek, będący jednocześnie pokrzywdzonym w niniejszej sprawie, to osoba obca w stosunku do oskarżonego nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować jej wiarygodność.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

nie dotyczy

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☒

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1

W. D.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 278 § 1 kk podlega ten, kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą. Z kolei w § 3 tego przepisu przewidziano, że w wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Przepis § 3 tworzy uprzywilejowane typy wszystkich przestępstw kradzieży, tzw. wypadki mniejszej wagi. W tak określonym typie uprzywilejowanym zachodzi w istocie wielość przesłanek uprzywilejowujących (B., Odmiany, s. 142 i n.). O ocenie czynu jako wypadku mniejszej wagi decydują bowiem elementy składające się na ocenę stopnia jego społecznej szkodliwości (art. 115 § 2). Wypadek mniejszej wagi charakteryzuje się stopniem społecznej szkodliwości zmniejszonym w stosunku do typu podstawowego (wyrok SN z 3.12.1980 r., V KRN 338/80, OSNPG 1981/5, poz. 50; wyrok SN z 9.10.1996 r., V KKN 79/96, OSNKW 1997/3–4, poz. 27).

Dlatego dla oceny czynu jako wypadku mniejszej wagi nie mają znaczenia żadne inne okoliczności, jak np. inne, poza stopniem społecznej szkodliwości, dyrektywy wymiaru kary (szczegółowy przegląd stanowisk prezentowanych w literaturze dają B., Odmiany, s. 142 i n., oraz S., Okoliczności, s. 128–129. Wypadek mniejszej wagi w najogólniejszym ujęciu to sytuacja, w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowo-podmiotowe znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, które sprawiają, że ten czyn nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie. Okoliczności te wskazują, że popełniony czyn zabroniony nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa oraz porządku prawnego, aby stosować w stosunku do jego sprawcy zwykłe zasady odpowiedzialności przewidziane za zrealizowany przez niego typ przestępny (por. wyrok SN z dnia 7 lutego 1935 r., II K 1627/34, OSN(K) 1935, nr 9, poz. 387; wyrok SN z dnia 26 marca 1935 r., III K 159/35, OSN(K) 1935, nr 11, poz. 472; zob. też J. Makarewicz, Kodeks karny..., s. 446 i n.).Uznanie czynów opisanych w art. 278 § 1-2 i art. 278 § 5 za wypadek mniejszej wagi powinno się opierać na ocenie wszystkich okoliczności związanych z jego popełnieniem, zarówno obiektywnych, jak i subiektywnych. Decydują o tym tak elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe, a więc także dotyczące sprawcy, przedsiębranego przez niego sposobu działania, stopnia natężenia złej woli itp. "Przy ocenie, czy zachodzi wypadek mniejszej wagi w danej sprawie, należy brać pod uwagę przedmiotowo-podmiotowe znamiona czynu, kładąc akcent na te elementy, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstw. Wypadek mniejszej wagi jest to bowiem uprzywilejowana postać czynu o znamionach przestępstwa typu podstawowego, charakteryzująca się przewagą łagodzących elementów przedmiotowo-podmiotowych" (zob. wyrok SN z dnia 9 października 1996 r., V KKN 79/96).

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, ze zachowanie oskarżonego W. D. należało ocenić właśnie w kategoriach występku z art. 278 § 1 i 3 kk. Oskarżony skorzystał niejako z okazji, wszedł do otwartego, niezabezpieczonego budynku i z wiszących w korytarzy spodni wyjął kwotę 600 zł po czym się oddalił. Sposób działania, natężenie złej woli a także wartość skradzionych pieniędzy, nieznacznie przekraczająca granicę pomiędzy przestępstwem a wykroczeniem, przemawiały zatem za przyjęciem w tej sytuacji wypadku mniejszej wagi.

Jednocześnie czyn oskarżonego W. D. należało zakwalifikować jako dokonany w warunkach powrotu do przestępstwa, o którym mowa w art. 64 § 1 kk. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

W. D. zarzucanego mu w akcie oskarżenia i w konsekwencji przypisanego czynu dopuścił się w dniu 17 marca 2020 r. a zatem przed upływem 5 lat po odbyciu w okresie od 21 listopada 2016 r. do 20 maja 2017 r. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. , Wydziału II Karnego z dnia 4 lutego 2015 roku za przestępstwa podobne z art. 278 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk..

Należało zatem uznać, że zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 64 § 1 kk.

Ponadto, zgodnie z opinią biegłych psychiatrów i psychologa, na podstawie art. 31 § 2 kk należało przyjąć, że oskarżony popełnił powyższy czyn znajdując się w stanie znacznie ograniczonej zdolności do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem z uwagi na swoje upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym.

W konsekwencji czyn przypisany oskarżonemu W. D. należało zakwalifikować jako czyn z art. z art. 278 § 1 i 3 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 31 § 2 kk.

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W. D.

1

1

W ramach czynu przypisanego oskarżonemu, Sąd mógł wymierzyć mu karę przewidzianą w art. 278 § 3 kk (zgodnie z art. 64 § 1 kk) tj. karę grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy. Sąd nie zdecydował się na nadzwyczajne złagodzenie kary przewidziane w art. 31 § 2 kk uznając, że w zaistniałej sytuacji, głównie z uwagi na dotychczasową wielokrotną karalność, działanie w warunkach recydywy a także nadużywanie przez oskarżonego alkoholu, instytucja ta nie powinna zostać zastosowana.

Wymierzając oskarżonemu karę
3 miesięcy pozbawienia wolności Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 53 § 1-3 kk.
W konsekwencji sąd doszedł do wniosku, iż orzeczona kara pozostaje w odpowiedniej proporcji do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, a także nie przekracza stopnia jego winy. Powinna ona odnieść właściwy skutek w zakresie realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej, zarówno w jej wychowawczym jak i zapobiegawczym aspekcie. Zdaniem Sądu rodzaj i wymiar tej kary odpowiada również pozostałym dyrektywom wymiaru kary, to jest uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Należy bowiem stanowczo napiętnować zachowanie, którego dopuścił się oskarżony.

Reakcja organów wymiaru sprawiedliwości winna być w takiej sytuacji zdecydowana, aby zarówno w świadomości oskarżonego jak i społeczeństwa wypracować przekonanie, że takie postępowanie spotykać się będzie z odpowiednią reakcją karną.

Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał fakt przyznania się przez oskarżonego w całości do popełnienia zarzucanego mu czynu a także wysokość szkody, która nie była znaczna. Okolicznością łagodzącą było również działanie w stanie ograniczonej poczytalności.

Okolicznością obciążającą była z kolei uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego - w tym w szczególności za przestępstwa przeciwko mieniu a także działanie w warunkach powrotu do przestępstwa. Z uwagi na powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie było podstaw do wymierzenia oskarżonemu kar łagodniejszego rodzaju, albowiem w ocenie Sądu byłyby to kary zbyt łagodne w szczególności biorąc pod uwagę dotychczasową wielokrotną karalność za czyny przeciwko mieniu . Oskarżony W. D. był do tej pory skazywany zarówno na kary pozbawienia wolności jak również na kary ograniczenia wolności, które jak się wydaje nie odniosły pożądanego skutku, skoro ponownie dopuścił się kradzieży. Dlatego też w niniejszej sprawie w ocenie Sądu należało orzec wobec niego karę pozbawienia wolności, która to kara będzie stanowiła odpowiednią reakcją karną w niniejszej sprawie.

W. D.

2

1

Na podstawie art. 46 § 1 kk zasądził od oskarżonego W. D. na rzecz pokrzywdzonego M. C. kwotę 600 zł tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, albowiem nie została ona dotychczas naprawiona.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

Sąd przyznał kwotę 684 zł plus należny podatek VAT od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. tytułem kosztów obrony świadczonej oskarżonemu z urzędu albowiem nie została ona uiszczona w całości ani w żadnej części. Orzekając w tym względzie Sąd miał na uwadze unormowania zawarte w § 17 ust. 1 pkt 2 oraz § 17 ust. 2 pkt 1 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. 2019.18)

4

Sąd na mocy art. 626 § 1 k.p.k., art. 624 § 1 k.p.k., art. 1 i art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Orzekając w tym względzie Sąd miał na uwadze fakt, że oskarżony nie pracuje, nie posiada żadnego majątku, korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, zaś wymierzona kara bezwzględnego pozbawienia wolności i jego rychły powrót do zakładu karnego sprawi, że uiszczenie tych kosztów byłoby dla oskarżonego praktycznie niemożliwe a ich egzekucja bezskuteczna.

Podpis